De wetgeving m.b.t. de nieuwe arbeidsregelingen (= grote flexibiliteit) heeft tot doel de uitbreiding of de aanpassing van arbeidstijd in de onderneming mogelijk te maken (zonder dat er overloon moet worden betaald).

De invoering moet gebeuren via een sectorale cao, ondernemingscao of het arbeidsreglement (afhankelijk van de concrete sectorale regeling). Voor het al dan niet toepassen ervan op uitzendkrachten dien je te kijken naar de toepasselijke regeling bij de klant-gebruiker.

Daarom moet je voor de uitzendkrachten steeds nagaan of:

• op het niveau van de sector een specifieke cao werd afgesloten die het mogelijk maakt om de grote flexibiliteit toe te passen op contracten van bepaalde duur.

• ofwel: er op het bedrijfsniveau bij de gebruiker een regeling grote flexibiliteit van toepassing is (die uiteraard in overeenstemming moet zijn met een mogelijke sectorale regeling) en deze regeling ook kan worden toegepast op contracten van bepaalde duur (zoals uitzendcontracten).

Daarom moet je de gebruiker altijd schriftelijk laten bevestigen dat de betreffende sector/onderneming de mogelijkheid van de grote flexibiliteit ook voorziet voor contracten van bepaalde duur.

Daarnaast moet de toepassing van deze mogelijkheid ook expliciet worden opgenomen in de arbeidsovereenkomst voor uitzendarbeid! Je kan hiervoor bijv. gebruik maken van de volgende clausule:  ‘De uitzendkracht erkent op de hoogte te zijn gebracht van de toepassing en de voorwaarden van het systeem van de nieuwe arbeidsregelingen (grote flexibiliteit) bij de gebruiker.’